Party crash: Roelof Broekman

Party crash
Auteur: Roelof Broekman
Uitgever: Brouwerij Uitgeverij de
Bladzijden: 206
Jaar: 2018

PARTYCRASH is een waargebeurd verhaal dat leest als een thriller. Het gaat over kinderen van nu. Over een feestje waar het flink misgaat: drank, vernielingen en zelfs diefstal. Door gymnasiasten. Als een razende rechercheur gaat de vader van Vera op zoek naar de daders. Ondanks het web van leugens (waarbij feestgangers elkaar inlichten, dekken en intimideren via whatsappgroepen) krijgt hij uiteindelijk de waarheid boven tafel…

Hoe heeft PARTYCRASH kunnen gebeuren? In de nabeschouwing plaatst Roelof Broekman het verhaal in de context van deze tijd, waarin ouders worstelen met het kind en de smartphone, met vrijheid en straf, met pamperen en loslaten, drank en drugs. Kritisch denkt hij na over het gebroken gezin, over jong zijn in de 21ste eeuw, en vooral over de rol van opvoeder in onze hyperwereld.

Mening Clasien

Dit verhaal is waargebeurd, het beschrijft de verhoudingen tussen ouders en kinderen.
In hoeverre kun je ze zelfstandigheid geven, vertrouwen.
Tijdens een feestje gebeuren er nare dingen, de vader gaat er als een detective achteraan. Wie kan je vertrouwen, het tegenwoordigen app gebeuren waardoor ze elkaar waarschuwen.
Beschuldigen is makkelijk, maar wie is de werkelijke dader. Allochtonen worden erop aangekeken, maar zijn zij ook de werkelijke daders?
Het verhaal is vlot geschreven, de jeugd van tegenwoordig.

De nabeschouwing vond ik zeker zo interessant hoe ging men vroeger met elkaar om, wat is er veranderd?
De hyperwereld internet iPhone etc hoe gaan wij als ouders hiermee om?

Waar zijn de echte gesprekken gebleven de arm om je heen, de bekende schouder.

Spreek met ze, bespreek, interesseer, corrigeer, stel grenzen, maar vooral blijf rechtvaardig.
Wij hechten soms teveel aan dingen en aan ikke, sluiten onze ogen voor alles buiten onze comfort zone.
Goede opvoeding geeft zelfverzekerdheid.

Inzicht helpt je te begrijpen.

Over de rand: Arianne Grootendorst

Over de rand
Auteur: Arianne Grootendorst
Uitgever: Karakter Uitgevers B.V.
Bladzijden: 288
Jaar: 2016

Waargebeurd verhaal!

Over de rand is een pageturner, een nachtmerrie, geschreven door een vrouw die zich staande heeft gehouden na een verschrikkelijke gebeurtenis die haar leven voorgoed veranderde.

Het is een kille nacht in februari. Arianne Grootendorst wordt wakker in haar bovenwoning in Rotterdam. Het is donker en ze ligt in bed. Haar eerste gedachte is: ik krijg geen lucht, en ze hapt naar adem. Op haar zit een reusachtige man die haar keel dichtknijpt en als een waanzinnige uit zijn ogen kijkt. Er is geen ontsnappen mogelijk. Langzaam wordt het donker voor haar ogen…

In het huiveringwekkende Over de rand schrijft Grootendorst over de schokkende verkrachting in haar eigen woning die ze ternauwernood overleefde. Zwaargewond weet zij zich met bijna bovenmenselijke inspanning via een touw aan haar balkon in veiligheid te brengen. Haar onderbuurman die met zijn vrouw televisie zit te kijken, ziet plotseling een hevig bloedende vrouw dwars door zijn schuifpui naar binnen storten. Na haar strijd om te overleven volgen het opsporen van de dader, de gebeurtenissen in de rechtszaal en de moeizame geestelijke verwerking van het misdrijf.

Haar aangrijpende true-crimerelaas, dat leest als een thriller, wordt afgewisseld met passages uit het politiedossier, verhoren door de rechercheurs en processen-verbaal, die integraal zijn opgenomen in het boek.

Mening Clasien

Arianne beschrijft in het boek “Over de rand” haar eigen verkrachting en alle gevolgen hiervan op haar leven. Het is een gruwelijk verhaal met de harde feiten.
Herstel, angst, lichamelijk letsel alles komt aan de orde.
Wanneer de dader is opgepakt volg je de rechtszaak, de verhoren en de beleving van Arianne tijdens deze moeilijke periode.
Haar herstel zowel geestelijk als lichamelijk nemen jaren in beslag.

Een waargebeurd verhaal dat voor zich spreekt.

“Na 18 februari is alles veranderd. Weinig lijkt nog op het zorgeloze leven dat ik leidde voor die nacht. Het vrijheidsgevoel en de energie waren in één klap verdwenen. Ik ben alleen nog maar aan het overleven”.

Luthers bruid: Jody Hedlund

luthers-bruidLuthers bruid
Auteur: Jody Hedlund
Uitgever: Voorhoeve
Bladzijden: 416
Jaar: 2016

Deze historische roman over Maarten Luther en zijn vrouw Katharina, ‘Luthers bruid’, schreef Jody Hedlund ten ere van de 500ste verjaardag van de reformatie.

Het is 1523 en de werken van Maarten Luther hebben de abdij van waar de non Katharina von Bora dient, bereikt. Zijn woorden wekken in haar een verlangen naar een huwelijk en een gezin. Samen met een paar andere nonnen ontsnapt ze uit het klooster. Luther helpt de vrouwen aan een man, maar weigert zelf te trouwen. Maar als alles om hen heen verandert en Luthers leven constant gevaar loopt, ziet hij in dat Katharina en hij samen meer kunnen bereiken en vinden ze bij elkaar begrip, steun en liefde.

Jody Hedlund baseert haar historische romans het liefst op vrouwen die echt hebben geleefd. Eerder schreef ze onder andere ‘De predikersbruid’ en ‘De zendelingsvrouw’.

Mijn mening ster4

In 1523 zoekt  Maarten Luther naar een vreedzame oplossing voor het evangelie.
Zelf loopt Luther hier gevaar mee, en is al meerder keren met de dood bedreigd.
Hij doet alles om de gevluchte nonnen aan een man te helpen, maar  met eentje heeft hij het zelf toch wel heel erg moeilijk, de opstandige mooie Katharina.
Zij geloofd in ware liefde, maar wil ook haar status behouden. Kan ze haar hart volgen?
Dit is een erg mooi boek, ook al sprak mij het onderwerp niet geheel aan.
Vele benamingen in het verhaal, en dat zorgt er voor dat je heel goed je hoofd erbij moet houden.
De opstand tussen de boeren en de vorsten was soms wel spannend, zeker als je op het eind van het boek leest dat het op waarheid berust.
Het geloof kan erg mooi zijn, maar heeft ook verschrikkelijk veel bloed vergoten.

bolklein

 

Judas: Astrid Holleeder

judas-2Judas
Auteur: Astrid Holleeder
Uitgever: Lebowski
Bladzijden: 576
Jaar: 2016

‘Een valse hond sluit je op in een hok, of laat je inslapen.’

Astrid en Sonja Holleeder besluiten in 2013 te doen wat niemand voor mogelijk hield: ze staan op tegen hun broer Willem – die na zijn vrijlating in 2012 tot nationale knuffelcrimineel was uitgegroeid – en leggen zeer belastende verklaringen tegen hem af, net als zijn ex-vriendin Sandra den Hartog. De dag dat het nieuws op 24 maart 2015 naar buiten komt – ‘Vrouwen vloeren Holleeder’ – worden in een uitzending van rtl Late Night een aantal schokkende geluidsfragmenten uitgezonden. Het luidt de val van de onaantastbare Willem Holleeder in.

Wat weinigen wisten, is dat Willem Holleeder zijn familie dertig jaar lang terroriseerde, afperste en bedreigde, precies zoals zijn alcoholistische vader – werknemer bij Heineken – de familie jarenlang had overheerst en mishandeld. Kinderen, vrouwen, aangetrouwde familie, tot aan moeder Stien toe: niemand ontkwam aan hun despotische gedrag.

Judas speelt zich af tussen 2012 en het heden, en is doorspekt met flashbacks naar spraakmakende gebeurtenissen in het verleden. Het is een verbijsterende familiekroniek waarin Astrid Holleeder een onthutsend portret schetst van een gezin dat sinds 1983 – het jaar van de Heineken-ontvoering – alleen nog maar een achternaam heeft: Holleeder. In dit unieke boek vertelt zij op indringende wijze over de impact van de ontvoering op alle familieleden, de verwijdering tussen de bloedgabbers Willem Holleeder en Cor van Hout (die in 2003 om het leven kwam), de bedreiging van Peter R. de Vries, liquidaties en afpersingen in het criminele milieu. Ook spreekt ze vrijuit over haar jeugd en haar moeder, de kinderen, haar ex-partners, haar werk als advocate en haar dubbelrol als consigliere van haar broer. Door zich als vertrouweling op te stellen kon Astrid dicht in de nabijheid van haar broer verkeren, en hun gesprekken in het geheim opnemen, met maar één doel: hem levenslang geven.

Lees hier het artikel over Judas.

Mening Marjon ster5

Allereerst: het boek is niet meer weg te leggen en is vanaf de eerste bladzijde beklemmend. Je voelt de angst van Astrid Holleeder op elke bladzijde. Natuurlijk is dit één kant van het verhaal, maar je kan niet anders dan geloven dat dit de waarheid is. Astrid vertelt heel open en ontwapenend over haar leven als lid van het gezin Holleeder. Over hun jeugd en uiteindelijk ook over Willem. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Het is niet voor te stellen dat iemand zo kan zijn, zo emotieloos en meedogenloos door het leven kan gaan en daar ook mee wegkomt. Eén man die zoveel macht heeft dat iedereen naar zijn pijpen danst en ook met iedereen afrekent die dat niet doet. Ook met mensen die vrienden of familie zijn. Er is veel duidelijk geworden. En wat heb ik een bewondering voor Astrid, haar zus Sonja, Sandra (ex van Willem) en Peter R. de Vries die er ook bij betrokken is. Astrid en Sonja willen vooral graag hun kinderen en kleinkinderen een veilig leven bieden maar de strijd is nog niet gestreden. Ze zeggen zeker te weten dat ze uit wraak door hun broer geliquideerd worden. En daarom zeg ik: respect voor deze sterke vrouwen, respect omdat ze als getuigen zijn opgetreden en omdat Astrid dit boek uitbracht.
Hier en daar vind ik het boek een beetje rommelig. Het schiet heen en weer in de tijd en dan worden er opeens voornamen genoemd waarvan je even niet meer weet wie dat is en in welke verhouding deze persoon staat tot Astrid en Sonja. Als je doorleest wordt dat wel weer duidelijk maar ik vond het toch een beetje storend.
Maar toch raad ik dit boek aan. Het leest heerlijk weg omdat het toegankelijk geschreven is en het laat je een heel ander beeld zien dan we allemaal hadden van deze Willem Holleeder. Aan halfjes doe ik niet dus mijn 4,5* worden er 5.

Mening Mieke ster4

Wat een heftig boek om te lezen! De schrijfstijl is prettig en gemakkelijk en ondanks dat het een dikke pil is ben je er zo doorheen. Wat een vreselijke opvoeding hebben de kinderen Holleeder gehad met zo’n tirannieke vader.

De moeder had haar biezen moeten pakken met haar kinderen, om uit zijn gezichtsveld te verdwijnen. Aan de andere kant begrijp ik ook wel dat ze door angst is gebleven. Die man stond werkelijk nergens voor in en zo zie je dat zoon Wim uit hetzelfde hout gesneden is. Nog steeds maakt hij de dienst uit en zal iedereen hem moeten gehoorzamen.

Knap hoor van Astrid dat ze met dit onthullende verhaal komt, een boekje open doet over haar ontspoorde broer.

Met gevaar voor eigen leven! Ik hoop voor de familie dat Wim ( als hij weer op vrije voeten loopt ) geliquideerd  wordt, zodat zij allemaal in rust en vrede hun leven kunnen oppakken. Ik vind het moeilijk om dit boek te beoordelen, maar ik geef het voor dapperheid en vlotte manier van schrijven 4*

bolklein

Mijn hond mijn redding: Julie Barton

mijn hond mijn redding

Mijn hond mijn redding
Auteur: Julie Barton
Uitgever: Ambo | Anthos
Jaar: 2016
Bladzijden: 304

‘Mijn hond, mijn redding – Hoe ik mijn depressie overwon’ van Julie Barton gaat over de buitengewone band tussen mens en dier. Als Julie op haar tweeëntwintigste depressief wordt is golden retriever-pup Bunker haar reden om op te staan: doordat ze voor hem moet zorgen leert ze ook weer voor zichzelf zorgen. Barton schrijft helder en rauw over de uitzichtloosheid van een depressie; met ontroerende eerlijkheid schetst ze haar neiging tot zelfdestructie en de rol die een hond kan spelen bij het redden van een verloren ziel.

Mening Clasien ster4

Dit is een waargebeurd verhaal over het overwinnen van een depressie en hoe een hond hierbij hielp. Julie Barton beschrijft haar depressie in alle heftigheid. Eerlijk en openhartig vertelt zij hoe Bunker, een golden retriever pup, haar leven veranderde en haar het licht weer deed zien.

“Huisdieren hebben een belangrijke functie in deze wereld, ze zorgen dat veel mensen gezond blijven, een hond die je aait, een kat die je hoort spinnen, beïnvloeden je gevoelens”.

Julie woonde in Manhattan en werkte als redactieassistente bij een uitgever toen het noodlot toesloeg en ze in een hevige depressie belandde. Jeugdtrauma’s, zelfbeeld en het uitraken van haar relatie namen haar mee in een duister gat.

“Mensen zagen een vermoeide vrouw van in de twintig, ik zag mezelf als een robot waarvan de batterijen op zijn, of als een marionet met twee gebroken touwtjes. Ik had hulp nodig. Er was iets grondig mis”.

Julie vertrek naar haar ouderlijk huis waar haar ouders en haar pup Bunker na een lange weg haar weer op het goede pad krijgen. Bunker is inmiddels overleden maar ze draagt dit boek aan hem op. Bunker is haar redding geweest, zijn puppy enthousiasme haalde haar weg uit de negatieve gedachten.

“Ik legde mijn hoofd op Bunkers levenloze kop en fluisterde: Dank je, ik zal je verschrikkelijk missen. Bedankt dat je m’n leven hebt gered. Je zult altijd mijn engel zijn”.

Mening Marjon ster5 30-6-2016

Dit boek komt binnen. Al vanaf de eerste bladzijde. Als geen ander weet ik hoe de band tussen mens en hond kan zijn en in toeval geloof ik niet. Ik denk echt dat er een reden is dat een hond op je pad komt. De relatie tussen mens en hond (dier) kan heel goed boven het aardse uitstijgen. Dat laat Julie zien met haar verhaal. Ze schrijft heel open en heel toegankelijk over haar zware depressie, hoe ze die beleefde, hoe Bunker haar er uittrekt en haar laat zien dat ze het waard is om er te zijn. Ik ben. Prachtig boek waarbij je het niet droog houdt.

bolklein

Een lange weg op korte pootjes: Christos Yiannopoulos

een lange weg op korte pootjesEen lange weg op korte pootjes
Auteur: Christos Yiannopoulos
Uitgever: Harper Collins
Jaar: 2016
Bladzijden: 238

Onze lieve Bonny is zoek! Ons lieve hondje Bonny is kwijtgeraakt op Gran Canaria. We missen haar vreselijk! Als u haar gezien hebt, wilt u dan contact opnemen met Ellen en Christos? Dank u wel! Bonny is al maanden kwijt, haar baasjes hebben de moed bijna opgegeven als hun oproep via internet toch resultaat heeft: Bonny is gevonden, duizenden kilometers van de plek waar ze kwijtraakte, en in het gezelschap van een wit vuilnisbakkie. Hoe hebben die twee hondjes zo’n lange tocht gemaakt, van Gran Canaria naar Noord-Spanje? Stap voor stap reconstrueert Christos hun route: de ontsnapping uit handen van de hondenvanger, de overtocht naar het vasteland, hun verblijf in Cadiz, Toledo en Bilbao… Niet alleen blijken de hondjes samen vele hindernissen te hebben genomen, ook hebben ze een spoor van liefde en verzoening achtergelaten, alsof ze konden ruiken waar ze het verschil konden maken.

Mening Clasien ster4

“Als we naar de honden zouden luisteren, zouden er minder problemen zijn. Ze zijn gewoon de betere mensensoort”.

De uitvoering van het boek is prachtig, een sprekende voorkant, een leuke bedachte titel en mooie foto’s binnenin. Als je geen hondenliefhebber bent dan komt dat vanzelf als je dit verhaal over deze trouwe viervoeters leest.

Het verhaal wordt verteld door de vriend van Ellen, de hondenbezitster. Ellen is verzot op haar hondje Bonny, die ze tijdens een vakantie kwijtraakt. Bonny schrikt van een voetzoeker en sprint weg, overmand door angst. Na lang zoeken neemt ze toch haar vliegtuig terug naar huis. “Bonny is een deel van het gezin. Ze is niet te vervangen”. Haar vriend, de ik-figuur, heeft niks met honden vind ze lastig, wolbalen, een miezerig geval. “Bonny is een hond en geen mens. Honden zijn dieren”.

Maanden later is Bonny gevonden en met haar een witte bastaard “Diablo blanco” de witte duivel genaamd. Samen komen ze terecht in het gezin van Ellen. Voortaan zijn Bonny en Pippa (is zijn naam) altijd samen. De ik-figuur bedenkt een mooi verjaardagscadeau voor Ellen en gaat de hele weg terug die de honden hebben gereisd. Het vliegtuig, de auto, de veerpont, noem het maar op … Hij bezoekt de plaatsen waar de honden herkent zijn door mensen en maakt hier een boekwerk van. De zoektocht noemt hij “Hondenvrienden”.

Dit is een leuk boek om te lezen, allerlei avonturen die de honden hebben meegemaakt tijdens hun reis en de mensen die ze hebben ontmoet. Ze waren “vriendjes, broers, Maria’s “. Twee zo verschillende honden, klassenverschil. Aan de ene kant de verwende Bonny uit het welgestelde noorden, aan de andere kant de straathond van Gran Canaria, maatjes voor het leven door dik en dun. “Twee normale honden, ze houden van lekkere koekjes, worden uitgelaten en ruiken graag aan vreemde hondenkenners”. Dit is een waargebeurd verhaal over twee zwervers die vanuit Gran Canaria op zoek gaan naar hun baasje.

“We zijn heel goed bekend met mensen, we zijn mensenfluisteraars”.

Mening Marjon ster5 24-6-2016

Als een overtuigd hondenmens had ik moeite met de auteur in het begin. Hij is allesbehalve een hondenmens en leek ook niet te begrijpen wat het verlies van hondje Bonny voor zijn vriendin Ellen betekende. Ik kan me met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat ik van een eiland zou vertrekken nadat mijn hond daar zoekgeraakt is. Maar Ellen had blijkbaar geen keuze en daarmee begon een groot avontuur voor Bonny, samen met het zwervertje Pippa. Christos doet zijn best hun reis te achterhalen en houdt dit geheim voor Ellen. Dit kost hen bijna hun relatie, maar hij zet door. En pas dan gaat hij de waarde van een hond leren kennen en begint hij van honden te houden. Het is bijzonder om te lezen hoe hij groeit daarin en hoe het zijn leven verrijkt. Sommige stukjes van het verhaal vind ik een beetje ongeloofwaardig, maar ik besef heel goed dat de auteur en de lezer ervan kan maken wat hij/zij ervan wil maken. De waarheid blijft in het midden. Het blijft bijzonder dat Bonny na al die maanden weer terecht kwam en onafscheidelijk bevriend is met Pippa. Het boek is echt heel erg leuk om te lezen. In het midden staan een aantal leuke kleurenfoto’s van beide honden. Aanrader!

Ik ontving dit boek van de uitgever, waarvoor mijn hartelijke dank!

bolklein

Als afscheid pijn doet: Maria Genova & Tanja Borggreve

als afscheid nemen pijn doetAls afscheid  pijn doet
Auteur: Maria Genova & Tanja Borggreve
Uitgever: Just Publishers
Bladzijden: 256
Jaar: 2016

Het schuldgevoel van de achterblijver

Iedere dag ondernemen ruim honderd mensen een poging tot zelfmoord. Tanja was nog geen dertig toen haar moeder, haar broer en de vader van haar dochtertje zelfmoord probeerden te plegen. Twee van hen lukte het.

Tanja wordt op haar achttiende verjaardag op ruwe wijze geconfronteerd met de dood als haar depressieve moeder van een brug probeert te springen. Als daarna haar altijd lieve en vrolijke broer plotseling zelfmoord pleegt, is ze helemaal van streek. Waarom? Na lang speuren ontdekt Tanja de schokkende waarheid.

Wanneer ze nog midden in het verwerkingsproces zit, slaat het noodlot opnieuw toe.
Haar ex, de vader van haar dochtertje, probeert zijn nieuwe vriendin te vermoorden. Daarna springt hij van een flat af. Voelt Tanja zich schuldig omdat haar dierbaren zelfmoord plegen? En hoe moet ze de waarheid aan haar vijfjarige dochtertje vertellen? Wanneer is het goede moment?

(Fragment)
‘Mama, ga jij ook zo vroeg dood als papa en oom Marco?’
‘Dat denk ik niet, maar je weet nooit hoe het loopt.’
‘Mama, wil je alsjeblieft meer dan honderd jaar worden?’
Nika kijkt me hoopvol aan met haar grote blauwe ogen.
Ik geef haar een kus: ‘Ik ga het proberen, meisje.’

Het waargebeurde verhaal Als afscheid pijn doet leest als een meeslepende roman en soms als een thriller. Een aangrijpend boek over verlies, verwerking en onvoorwaardelijke liefde waarin de meest heftige gebeurtenissen elkaar in een rap tempo opvolgen.

Maria Genova (1973) is journalist en schrijfster van succesvolle en taboedoorbrekende boeken. In 2014 werd ze uitgeroepen tot schrijfster van het jaar. Co-auteur Tanja Borggreve (1982) werkt als manager in de horeca en is moeder van drie kinderen. Ze zet zich vrijwillig in voor de zelfmoordhulplijn 113Online.

Mening Mieke ster5

Dit boek is een waargebeurd verhaal die er behoorlijk inhakt. Je vraagt je af hoe iemand zoveel pijn en verdriet kan overleven…Wat heb ik een respect voor Tanja en wat een sterke vrouw! Een aangrijpend levensverhaal waar een paar keer zelfmoord aan de orde komt.

Door de fijne en toegankelijke schrijfstijl, leest dit boek gemakkelijk weg ondanks de zware onderwerpen. Ik heb het boek niet weg kunnen leggen vanaf het moment dat ik even een paar hoofdstukken wilde lezen. Je wordt zo gegrepen door Tanja’s leven en de mensen om haar heen, dat het wegleggen van het boek geen optie is. Ik had hem in één avond uit en moet het nu even laten bezinken.Een zeer heftig verhaal… Ik waardeer dit boek met 5*

Mening Clasien ster521-6-2016

Als je dit boek leest denk je dat het een thriller is zoveel verdriet in één gezin, maar nee dit verhaal is waargebeurd en de vrouw die dit allemaal overkwam is de co-auteur van dit boek. Het verhaal gaat over het leven van Tanja Geutz en begint met haar jeugd.
Het verhaal wordt in ik-vorm geschreven en je beleeft het dus door de ogen van Tanja.
In dit verhaal staat zelfmoord centraal.

Haar jeugd is heftig, omdat ze oudere ouders heeft dan de andere basisschool kinderen wordt ze gepest (zijn dat je opa en oma) ook is haar moeder manisch-depressief dat duidelijk een stempel op het gezin drukt. Tanja heeft haar eerste vriendje met 14 jaar, daarna volgt een relatie met Robbie, die 20 jaar ouder is, een vaderfiguur. Dit loopt niet zoals het hoort en uiteindelijk na veel ellende vind Tanja haar geluk bij Danny. Met Danny samen krijgt ze een dochter Nika.
Ook deze relatie eindigt.

Tanja en haar oudere broer Marco zijn altijd close geweest, ondanks hun leeftijdsverschil.
Wanneer er dan ook wat met Marco gebeurt stort de wereld van Tanja in elkaar. Een tijdje verblijft ze in een soort rusthuis, maar ook hier kan ze niet tot rust komen.

“We overleven door te herinneren en soms overleven we door te vergeten. Ik vecht keihard met mezelf om te overleven. Ik ga kapot van binnen. Voor de buitenwereld oog ik stoer, maar zo ben ik helemaal niet, ik ben zo gevoelig als de pest. Snappen de mensen niet dat ik niet de rest van mijn leven geconfronteerd wil worden met het feit dat ik geen broer meer heb?”

Wanneer Nika 5 jaar is overlijdt ook nog haar biologische vader, de ex-man van Tanja.

Dit is een waargebeurd levensverhaal van een sterke vrouw die nog geen 30 jaar is als ze dit alles al meegemaakt heeft. Je voelt haar verdriet, maar ook de kracht die ze haalt uit bv. een tatoeage van haar broer op haar arm, hier verteld ze zijn levensverhaal.
“De afscheidszinnen van mijn broer in zijn eigen handschrift verwerkt in een kruis. Dat kruis staat dan voor de kapel, zijn naam met sterfdatum eronder, dezelfde bloemen als in het rouwboeket, maar dan verdord. Ook een ster, omdat we Nika hebben verteld dat hij een sterretje is geworden. En een vlinder voor een dubbele betekenis, hij is nu vrij, en voor de vlinderknuffel die hij aan Nika gaf voor zijn dood”.

Dit is mijn manier van verwerken.

bolklein

Niets is wat het lijkt: Frank de Bruyn

niets is wat het lijkt

Niets is wat het lijkt
Auteur: Frank de Bruyn
168 pagina’s
Uitgever: Aerial Media Company
Jaar: 2015
‘Niets is wat het lijkt en aan alles komt een eind. Happy endings komen in het ware leven minder vaak voor dan in de sprookjes die we als kind voorgelezen kregen. Alles wat mij is overkomen, heb ik bewust of onbewust over mezelf afgeroepen. Karma is a bitch! So they say.’ Frank de Bruyn groeit op als een onzekere puber met een groot minderwaardigheidscomplex. Als hij zijn opleiding heeft afgesloten werkt hij als schilder en model. Daarna wordt hij croupier bij het casino. Hier maakt hij voor het eerst kennis met de betaalde liefde en besluit hij, als hij zijn baan en uiteindelijk zijn huis verliest, een gigolo te worden. Onder het pseudoniem Gigolo Ramon verwent hij welgestelde dames tegen betaling. Het lijkt hem voor de wind te gaan, maar na een tijd ontdekt hij dat het lang niet zo glamorous is als hij zich had voorgesteld.

Reactie van het boek door Marjon ster4

De auteur wil graag vooroordelen wegnemen, maar die heb ik niet vaak, dus ik ben gewoon dit boek gaan lezen. Of het echt vooroordelen wegneemt, weet ik dus niet. Wat ik wel weet is dat het boek erg prettig leest; je vliegt er doorheen. Verbazingwekkend, hoe het leven van sommige mensen kan lopen. Frank is redelijk open over zijn gevoelens en dat voegt veel toe aan het verhaal. Echter, naar mijn mening hadden de verhalen over seks wel wat minder gemogen; dat voegt voor mij weinig toe. Maar alles bij elkaar is het een leuk en absoluut uniek boek om te lezen.

Reactie van het boek door Clasien ster3
“De wereld zou een stuk prettiger zijn als we anderen minder zouden veroordelen, vooral wanneer we zelf niet perfect zijn” zo begint het verhaal van Frank de Bruyn alias gigolo Ramon. “Niets is wat het lijkt, zei ik steevast, en dat is altijd een uitspraak gebleven die ik hanteer”, dit verklaart gelijk de titel van dit boek. De omslag spreekt voor zich, een man omringd door vrouwen.

De aanleiding om dit boek te schrijven zijn de vele vragen, aannames en vooroordelen waar Frank (Ramon) mee te maken krijgt tijdens zijn leven als gigolo. Een gigolo, waarom dit beroep? “De spanning, stukje erkenning, de fascinatie en nieuwsgierigheid, afzetten tegen alles wat ‘juist’ is en natuurlijk het makkelijk geld verdienen”.

Frank is een alleenstaande vader van drie kinderen, samen met opa en oma neemt hij de verantwoordelijkheid op zich voor de opvoeding. Toch mis ik tijdens zijn verhaal waar deze kinderen verblijven tijdens zijn werk als croupier in het casino en daarnaast het gigolo leven. Hoe belangrijk zijn de kinderen voor hem? Frank is een hooggevoelig persoon, HSP, was een onzekere puber en had meerdere baantjes voordat hij besloot gigolo te worden.

Al met al een vlot verhaal om te lezen, openhartig beschrijft hij wat er op zijn pad komt, Frank laat niets aan de verbeelding over. Vele seksuele uitspattingen worden beschreven, maar dat hoort bij zijn leven. Het einde vind ik te plots, hier had hij wat meer draai aan kunnen geven.

bolklein

Onze dierentuin: Benjamin Mee

onzedierentuinOnze dierentuin
Auteur: Benjamin Mee
Uitgever: Boekerij
Jaar: 2009
Bladzijden: 319
Het was een droom die uitkwam, maar de realiteit was wilder, spannender en ingrijpender dan de nieuwe directeur van de dierentuin ooit had kunnen vermoeden…

Benjamin Mee verhuisde met zijn familie naar een onwaarschijnlijk nieuw thuis: een vervallen dierentuin in een uithoek van Engeland met meer dan 200 exotische dieren, waaronder vier reusachtige tijgers, leeuwen, poema’s, drie enorme beren, een tapir en een roedel wolven. Hij wilde de dierentuin renoveren en als familiebedrijf runnen, maar echt gemakkelijk ging het niet: de tijgers braken los, het geld raakte sneller op dan voorzien, het personeel was sceptisch, en er ontstonden spanningen binnen het gezin. Tot overmaat van ramp sloeg het noodlot toe: de hersentumor van zijn vrouw Katherine was terug.

Reactie van het boek door Marjon ster5
Ik las dit boek al eerder en was toen zodanig onder de indruk van dit verhaal, dat ik wist dat ik het ooit zou herlezen. En toen ik mijn boekenkast aan het afstoffen was – een klusje waar je zo nu en dan niet onder uitkomt – stuitte ik op dit boek en besloot het weer te lezen. Opnieuw trof het me. Wie haalt het in zijn hoofd om een redelijk veilig bestaan op te geven en een ter ziele gaande dierentuin aan te schaffen? Maar de familie Mee doet het. 3 Broers en 1 Zus, de partners en de moeder van het hele stel steken het erfgeld van de overleden vader van het hele stel in een dierentuin die erg verwaarloosd is. Ze werken met man en macht en treffen gelukkig ook goede hulp van buitenaf. Ze maken veel mee, zoals een leeuwin die ontwaakt uit haar verdoving tijdens haar verhuizing, een jaguar die ontsnapt. Maar ze komen er. Tussen alles door wordt de vrouw van Benjamin ernstig ziek. En hoewel het verhaal daar zeker niet om draait, speelt het er wel een rol in. Ik heb genoten van dit boek. En ik ben heel benieuwd naar die dierentuin 🙂

 

Reactie van het boek door Marjon 24-3-2009ster5
Wat een ongelofelijk leuk boek. Leuk in de zin van hoe het is geschreven, als een soort verslag, maar wel met diepgang, de juiste emoties op de juiste plaats en een gepast vleugje humor. Vooral zijn eerlijkheid ontroert, het is alsof hij niets verbloemt. Af en toe zit je met een brok in je keel te lezen, maar ook heel vaak zit je te glimlachen. Aanrader!

bolklein

Meer Maus: Marian Werkman

meeermausMeer Maus
Auteur: Marian Werkman
Uitgever: Uitgeverij Boekenbent
Jaar: 2014
Bladzijden: 245

Toen Marian Werkman een boek publiceerde over haar voormalige asielhond Meneer Maus, wist zij niet dat het verhaal zoveel impact op de lezers zou hebben. Ze kreeg mails, post en foto’s van honden met het boek en iedereen wilde weten hoe het nu met Maus ging.

Sinds die moeilijke eerste tijd heeft Maus veel leuke en ontroerende dingen meegemaakt. Maar er waren ook droevige, spannende en vreemde gebeurtenissen. Hij ging op stap naar zee, werd geopereerd, logeerde bij opa en oma, bewaakte de tuin, sponsorde een hok in het asiel, werd stunthond en ontpopte zich tot een echte charmeur. Een aanval door een agressieve hond had grote gevolgen en ondanks de ziekte van Cushing wist Maus toch altijd zijn beste pootje voor te zetten.

In plaats van in de anonimiteit te verdwijnen, werd Maus een gelukkige viervoeter die zijn nieuwe kans dubbel en dwars verdiende!

Dit boek gaat verder waar het eerste verhaal van Meneer Maus ophoudt. Met verhalen over voetbalangst, schrijven voor de krant, kikkers vangen, bakken in de zon, sneeuwpret, romantische ontmoetingen en het openen van deuren. Een humoristisch en aangrijpend relaas over een hond die het leven van zijn baasjes drastisch veranderde en liet zien hoe je op een eenvoudige manier simpelweg gelukkig kunt zijn.

Reactie van het boek door Marjon ster5

Dit vervolg op Meneer Maus wordt zogenaamd verteld door Maus zelf en daar moest ik even aan wennen. Maar natuurlijk is dit boek weer geweldig leuk. Je leest het met een lach en een traan en voelt helemaal met Maus mee. Maus heeft karakter en dat zal je weten ook. Heerlijk boek voor elke hondenliefhebber.

bolklein

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑