Schaduwkant: Randy Susan Meyers

schaduw kantSchaduwkant
Auteur: Randy Susan Meyers
Bladzijden: 384
Uitgever: Ambo|Anthos
jaar: 2015
Maddy is getrouwd met Ben, een slimme en charismatische advocaat. Ben heeft echter ook een andere kant: hij kan zomaar in razernij uitbarsten. Maddy kan niet voorzien wanneer of waarom Ben boos wordt, maar voor haar drie kinderen bewaart ze de vrede door op eieren te lopen als hij in de buurt is. Tot de regenachtige dag waarop Ben woest wordt en Maddy in het ziekenhuis belandt, vechtend voor haar leven. Het verhaal – afwisselend verteld door Maddy, Ben en hun veertienjarige dochter Emma – weet op een zeldzaam zachte en subtiele wijze een onderwerp te belichten dat nog steeds een taboe is.

Mening Mieke ster5

“Schaduwkant”

Deze aangrijpende roman wordt afwisselend verteld vanuit drie personages, van Maddy, Ben en hun vijftienjarige dochter Emma.

Het verhaal lijkt in de eerste instantie over een gewoon gezin te gaan. Als je verder in het verhaal komt, blijkt dat de kinderen het zwaar te verduren hebben. Vooral Emma, die na het auto- ongeluk van haar ouders, de moederrol probeert over te nemen en zorgt voor haar zusje en broertje.

Maddy komt in het ziekenhuis terecht met hersenletsel en ligt 4 weken in coma. Ben komt er goed vanaf en bezoekt haar alle dagen, hij gaat kapot aan schuldgevoelens. Hij reed roekeloos en agressief, is zich bewust van zijn schuld en hoopt dat dit niet zijn goede imago kost als advocaat.

Als Maddy ontslagen wordt uit het ziekenhuis heeft ze een lange weg te gaan met het opnieuw leren te communiceren. Het spreken gaat haar moeilijk af en lichamelijk heeft ze ook de tijd nodig om aan te sterken. Als Maddy de ware toedracht hoort van het auto-ongeluk vraag je je af of het turbulente huwelijk hiertegen bestand is.. Tot op het laatst blijf je je afvragen of het gezin deze crisis zal overleven…

Het is een aangrijpend verhaal en ik heb dit boek in een paar dagen verslonden. Aanrader 5*

Mening Clasien ster5

“Geef terug. Mijn verhaal. Mijn leven”.

Schaduwkant vertelt een levensverhaal. Het gezin Illica bestaande uit vader Ben, moeder Maddy en de drie kinderen Emma 14, Gracie 9 en Caleb 7 jaar oud. Een gelukkig gezin zo op het oog, maar met een zwarte kant. Ben heeft neuroses. “Elke ochtend draaide ze aan het rad van Bens fortuin, in de hoop dat de pijl zou blijven staan op tevreden echtgenoot of in elk geval op niks aan de hand man”.

Maddy is in staat haar gezin te leiden met een beetje hulp met Xanax. “Ze kon één keer per week een pil pakken; ze kon er ook elke dag een nemen. Hoe dan ook, de wetenschap dat ze altijd ergens voor het grijpen lagen, bood haar troost”.

Dan gebeurt wat iedereen vreest, een vreselijk auto-ongeluk met grote gevolgen. In de auto Ben en Maddy, Ben komt eraf met kleine verwondingen, maar Maddy ondergaat een hersenoperatie en blijft vier weken in coma. Daarna volgt er een weg van revalideren in een verpleeghuis. “Verpleeghuis – puh! Gevangenis”. Het ongeluk komt voor uit roekeloos rijgedrag van Ben. Iedereen weet dat het Ben’s schuld is, alleen Maddy blijft in het ongewisse. Ze wachten tot de tijd rijp is.

“Hij reed te snel. Als een maniak. Einde verhaal”. “Het is toch zoals het is? Laten we gewoon zorgen dat ze beter wordt. Ze zal Ben nu meer dan ooit nodig hebben”.

Wanneer Maddy thuiskomt valt een groot deel van de huishoudelijke klussen op Emma’s schouders. De was, schoonmaken, oppassen en schoolwerk. “Niemand in haar familie had er ook maar enig idee van dat Emma het slaafje van het gezin was geworden. Emma is niet iemand van bijna vijftien, maar eerder bijna dertig. Over twee dagen zou haar moeder thuiskomen. Hoe zou ze zijn. De stamelende, angstige vrouw die ze in het verpleeghuis had gezien, was dat nu haar moeder”.

Iedereen doet zijn best, loopt op zijn tenen. Maddy probeert mee te helpen met huishoudelijke dingen, maar alles blijkt te moeilijk voor haar.

Dit verhaal is levensecht, je leeft mee met Maddy die de strijd van haar leven aangaat, maar ook met Ben en zijn schuldgevoelens. Hoe roekeloos gedrag kan leiden tot zo iets groots. Een aanrader!

bolklein

 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑