Dochter van Frankrijk: Carol Drinkwater

 

Auteur: Carol Drinkwater
Uitgever: A.W. Bruna Uitgevers BV
Jaar: 2018
Bladzijden: 416

2015. Sinds haar dochter vier jaar geleden is weggelopen, leeft fotografe Kurtiz Ross in een zelfgekozen isolement, met als enige gezelschap haar camera. Ze geeft zichzelf de schuld van Lizzies verdwijning, en heeft de hoop opgegeven. Totdat er een bericht komt: Lizzie is in Parijs.
1947. De Engelse Charlie leidt na de oorlog in Parijs een eenzaam bestaan. Terugkeren is geen optie, hij is bang om opgepakt te worden als deserteur. Dan ontmoet hij de jonge Marguerite, zij is vastbesloten om het te gaan maken als actrice. Samen vertrekt het stel naar Zuid-Frankrijk, waar Marguerite hoopt op een auditie in Cannes.
2015. Tot haar verbijstering belandt Kurtiz in Parijs in een ongekende situatie van chaos en paniek. Te midden van alle chaos biedt een onbekende dame Kurtiz hulp. Geen van beiden kan voorspellen wat de nacht hun zal brengen. Maar de vriendschap van de oude vrouw, en haar verhaal over haar liefde en verlies in de naoorlogse Provence, zorgen voor een sprankje hoop – en voor een onverwachte band, een nieuw begin…

Mening Marjon
Ik vind het moeilijk dit boek in één mening samen te vatten. Ik kwam er niet lekker in en dat maakt deze mening heel persoonlijk. De insteek is goed: Carol Drinkwater is getrouwd met een Fransman en woont in Frankrijk en is – net als velen – erg geraakt door de heftig aanslagen in Parijs, november 2015. Van daaruit is ze deze roman gaan schrijven. Het draait vooral om Kurtiz die de avond van de aanslagen haar man en dochter zoekt. Beiden zouden slachtoffers van de aanslagen zijn. Ze krijgt daarbij hulp van een oude vrouw – Marguerite. Het boek splitst zich in vele verhalen: hoe Kurtiz haar man Olivier ontmoette, ze samen hun dochter Lizzie kregen en waarom Lizzie uit hun leven verdween, wat Alex voor Kurtiz betekent. Dat verhaal bevat drie tijdvakken waarbinnen gewisseld wordt en wat het boek onrustig maakt. Dan is er ook nog het verhaal van een jonge Marguerite en Charlie: hun ontmoeting en hoe het verder ging tot aan Charlie’s dood. Dat heen en weer springen in de tijd van nu naar toen naar minder verder weg en dan weer heel ver weg haalt enorm de vaart uit het verhaal. De verschrikkingen van november 2015 zijn wel goed neergezet maar de karakters zijn amper uitgewerkt. Het plot zit echter wel goed in elkaar: de verhaallijnen lopen naar elkaar toe. Toch geef ik het boek niet veel sterren; een tegenvaller na alle andere boeken van Carol Drinkwater.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: