Ach Moedertje : Hugo Borst (Ma2)

Ach Moedertje (Ma 2)
Auteur: Hugo Borst
Uitgever:
Jaar: 2017
Bladzijden: 248

Het vervolg op bestseller Ma. De moeder van Hugo Borst lijdt sinds enkele jaren aan de ziekte van Alzheimer en woont inmiddels op een gesloten afdeling in het Verpleeghuis. In Ach, moedertje volgen we haar dagelijkse leven – en dat van haar acht medebewoners.

Van heel dichtbij schrijft Hugo over zijn moeders achteruitgang, over het verdriet om wat verloren gaat, de terugkerende valpartijen én het plezier in de bonte woongroep, want gelachen wordt er heus. Maar er is ook ergernis. Hugo maakt zich kwaad over de gigantische werkdruk van de verzorgenden in het Verpleeghuis, en de arrogantie van de zorgbestuurders. Trouw gaat hij bij ma op bezoek, en zittend aan haar zijde vraagt hij zich af wat er van haar leven nog over is.

Mening Marjon
Aangrijpend, eerlijk en eigenlijk heel confronterend want: herkenbaar. Je zou bijna denken dat Hugo Borst heeft geschreven over het verpleegtehuis waar mijn moeder woont, maar ik weet dat dat niet zo is. Daarnaast vecht hij tegen dezelfde gedachten en gevoelens als ik, dochter van een moeder die ook in een Verpleegtehuis woont (mijn moeder heeft Parkinson met de daarbij behorende Lewy Body dementie). Bewoners die afvallen omdat er niet genoeg geholpen wordt met eten, die niet op tijd naar toilet geholpen worden, die er onverzorgd uitzien (kleding vol vlekken bijvoorbeeld). Verzorgenden die de werkdruk amper aankunnen, vaak doorwerken in eigen tijd, soms 40% van hun tijd achter de computer moeten doorbrengen. Herkenbaar van begin tot eind. Hugo schrijft heel direct met soms een vleugje humor over het wel en wee van zijn moeder en haar medebewoners. Het boek is zeker niet zwaar. Maar het heeft me wel geraakt. Er komt nog een derde deel. Wat een aanrader!

2 gedachten over “Ach Moedertje : Hugo Borst (Ma2)

Voeg uw reactie toe

  1. Ben nu nog met Ma bezig en inderdaad heel herkenbaar. Mijn schoonvader zat bijna een half jaar in een verpleegtehuis, is nu overleden. Maar wat werken ze hard! Er zijn zeven bewoners voor één verzorgende, als er één patiënt bij mocht, dan konden er twee verzorgenden op de groep komen werken, maar ze houden het op zeven. Dat is heel hard werken voor hen, want ze moeten koken, de was doen en strijken, gewoon met een strijkplank en strijkijzer en dan al die patiënten wassen, die zelf nauwelijks nog iets kunnen. Ons respect is GROOT!

    1. En zo denk ik er ook over, Ingrid. Bij mijn moeder is het ook 1 verzorgende op 7 bewoners. Meer bewoners worden het niet, want het is kleinschalig wonen en elk huisje heeft 7 of 6 kamers. Voorheen waren er op spitstijden (opstaan en ontbijt en tijdens koken en avondeten) dubbele diensten, maar dat is al lang niet meer. Aan de verzorgende ligt het dan ook echt niet. Maar er moeten gewoon (deels) iemand bijkomen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: