Voor altijd mijn mama: Kathleen Aerts

voor-altijd-mijn-mamaVoor altijd mijn mama
Auteur: Kathleen Aerts
Uitgever: Lannoo
Jaar: 2015
Bladzijden: 192

Kathleen Aerts over de jongdementie van haar moeder
Na de plotse dood van haar man raakt Maria het spoor bijster. Een normale periode van rouw, denkt iedereen aanvankelijk. Een hardnekkige depressie, luidt het verdict een paar jaar later. Tot de diagnose jongdementie valt. Dementie wordt meestal met oudere mensen geassocieerd, maar de ziekte komt ook bij jonge mensen relatief vaak voor. Vaak duurt het lang vooraleer de juiste diagnose wordt gesteld, zodat gepaste zorg uitblijft. In Voor altijd mijn mama vertelt Kathleen Aerts heel open over de weg die ze samen met haar moeder heeft afgelegd. Van de twijfels én de mooie momenten samen na de diagnose tot de donkere tijden in het ziekenhuis. Een getuigenis die niemand onberoerd zal laten.

Mening Marjon ster5

Je moeder is 50 als ze al geregeld niet op een woord kan komen. En ze is 56 als de diagnose wordt gesteld: Alzheimer. Dat heet dan jongdementie, omdat ze nog geen 65 is. Heel lang gaan Kathleen en haar broer er van uit dat hun moeder ‘alleen maar’ rouwt om hun vader die plotseling overleed. En dan denken ze aan een depressie. Ze gaan zelfs nog denken dat hun moeder te veel drinkt. Maar het is alzheimer en die verloopt bij een jongdementerende agressiever dan bij oudere mensen. Kathleen vertelt openhartig over hoe het vanaf dat moment met haar moeder gaat, over haar verdriet, over haar leven, hoe ze bijna alles ‘on hold’ moet zetten om voor haar moeder te kunnen zorgen. Dit doet ze samen met haar man, broer en diens vriendin. Ook vriendinnen van haar moeder helpen een handje en de vriend van haar moeder – Stafke – zet zich in. Het verhaal is heftig en hartverscheurend. Ik kon het niet meer wegleggen en zat een aantal keren met tranen in mijn ogen. Je hebt geen idee hoe dat is en misschien heb ik het nu een beetje, maar weet je het pas echt hoe het is als je het meemaakt. Er zijn duizenden jongdementerenden in ons land en toch hoor je er maar weinig over. Heerst er een taboe op? Jaagt het mensen angst aan? Want alzheimer – en andere vormen van dementie – komt heel veel voor en nog altijd kan de wetenschap er niets mee. Er zijn medicijnen die het proces van achteruitgang vertragen, maar meer is niet mogelijk. Petje af voor Kathleen, die het zo open en rauw heeft kunnen opschrijven. Hopelijk is ze daarmee een steun voor andere mensen in soortgelijke situatie.

Kathleen Aerts is trouwens bekend van de meidengroep K3, uit de originele bezetting.

bolklein

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: